nog een ritje

Vanochtend met verse sneeuw op de bergen in Akureyri met een snijdende
wind afscheid genomen van mijn reisgenoten. Genoten hebben we zeker.
Zij rijden richting boot en pakken onderweg nog een waterval en
zwembad mee. Ik vlieg naar zonnig Reykjavik, slenter door het centrum,
eet een ijsje met chocodip en eet een visje bij de oude haven. Dan met
de bus naar het grote vliegveld, de warmte van de zomer tegemoet in
Nederland na een heerlijke reis.

We will rock you

In dit land waar vulkanen en verschuivende tectonische platen het landschap nog altijd veranderen ligt het vol met stenen. Grote, kleine, puntige, ronde, zware, lichte, zwarte, grijze, witte en rode stenen. Het water in de zee, het water in de rivieren, in de watervallen - overal knabbelt het water er millimeter voor millimeter af. Ook in de vorm van talloze gletsjers worden al die stenen steeds iets kleiner. Kloven, tafelbergen en grote lege lavavlaktes blijven achter. Het levert ons in elk geval veel mooie momenten op. We wandelen en fotograferen wat af: in Landmannalaugar beklimmen we de Blahnukur van 945m en kunnen wel 115 kilometer ver kijken. Onder ons roken de zwavelgaten van een sluimerende vulkaan. In Vik beklimmen we de Hatta van 504m. Vanaf zeeniveau, dus flink in het zweet komen we boven. In de verte ligt de brug van Dyrholaey, een gapend gat in een kaap, geflankeerd door een stel rotsen die volgens de verhalen bestaan uit 2 reuzen en een gezonken driemaster. Een baai verder staan talloze basaltkolommen: zeskantige zuilen die de fraaie restanten van vulkanische activiteiten zijn. Complete bruggen zijn in 1996 vernield door enorme ijsblokken die bij een vulkaanuitbarsting in beweging kwamen. De enorme hitte smolt binnen een paar dagen een ijslaag van 500 meter dik weg en dat water zocht de kortste weg naar de oceaan. Dat betekende werk aan de winkel, want er is maar een rondweg in IJsland. Wanneer die afgesloten is, moet je helemaal andersom rijden! Natuurlijk is het ook genieten van de ijsblokken, wanneer ze zoals nu rustig in een meertje dobberen en, als ze klein genoeg zijn gesmolten, bij eb naar de oceaan drijven. Meer bogen en bruggen bij Raudanes in het noorden. Zelfs met bewolking is het een genoegen om te zien hoeveel basalt er is in allerlei diktes. We besluiten dat we gaan proberen hier een eigen geo cache te maken en verzamelen de nodige informatie. Dit plekje verdient meer mensen die ervan genieten. In Asbyrgi is een enorme kloof die naarmate je verder gaat helemaal naar elkaar toe komt. Alleen de bizons ontbreken in het landschap. Want rotsen en stenen zijn hier volop, dieren zoals ik al eerder schreef een heel stuk minder. We wandelen over het eiland in de kloof, ook een aparte ervaring. Verderop staan twee enorme basaltzuilen langs de woest kolkende rivier en zien we dieprode rotsen kleur geven aan de omgeving. Als laatste heeft Myvatn nog fraaie lava vormen in de aanbieding. Het zijn net trollen en elfen. Geen wonder dat ze hier graag allerlei verhalen lezen en vertellen. We brengen hier 2 fijne dagen door tussen de rokende stukken lava grond, wandelen om een kratermeer heen en spelen zelfs minigolf tussen de lava. IJsland will rock you - desnoods op een onverharde weg.

Walvissen en andere vreemde vogels

Vandaag is de oceaan zo glad als een biljartlaken, dus perfect voor
het spotten van walvissen die hier de zomer doorbrengen. Om 8.45u
stappen we de Faldur op en varen de haven uit. Al snel is de eerste
papagaaiduiker gespot en ook het eerste kleine dolfijntje. Daarna
houdt het even op. Het blijkt stilte voor de storm. De ene na de
andere walvis komt boven, zwemt even mee om dan weer onder te duiken.
Fantastisch om te zien. Een keer duikt hij precies onder de boot door.
Top. Op de weg terug zwemt er nog een ander type walvis en een stel kleine dolfijntjes. De warme chocomelk met gedraaide donut gaan er goed in. 's middags bezoek ik met Bart het walvismuseum: opgezette exemplaren van klein tot groot, op sterk water, foto's, oude tekeningen van alles wat in Europa's hoofdstad van de walvistochten. Na onze enigszins mislukte poging om Jan van Genten te spotten op het Langanes schiereiland en het eenzame rendier waaraan we achteloos voorbij zijn gereden is het vandaag helemaal top. Want dieren zijn er niet veel op IJsland, ja schapen, daar struikel je bijna over. Maar het grootste dier dat hier leeft is de poolvos, en die heeft zich nog niet laten zien. Wel hebben we veel noordse sternen gezien, meeuwen in allerlei soorten en maten en veel zwanen. Een enkel sneeuwhoen hebben we laten schrikken terwijl we rondwandelen en wie weet wat er de laatste week nog tevoorschijn komt.

Kamperen in IJsland

 

Wanneer je thuis bezig bent met voorbereiden en de temperaturen meer dan aangenaam zijn neem je voor de zekerheid je fleece trui mee, een hemd, regenpakken en natuurlijk de zwemspullen en dan denk je wel dat je daar naast de normale kleding de vakantie mee doorkomt in IJsland. Niets blijkt minder waar te zijn: een wollen muts of tenminste hoofdband behoren hier tot de standaarduitrusting van de meeste vakantiegangers, ook handschoenen en natuurlijk een keur aan buitensportmerkkleding en stevig schoeisel. Waar wij de kampeertafel nog niet een keer uit de achterklep gehaald hebben en slechts af en toe de stoel een plekje uit de wind kunnen geven in het zonnetje gaat de IJslandse kampeerder gewoon door met het buitenleven. Dus: een biertje drinken voor je tent (dat blijft vanzelf koud, dus een stubbie zoals in Australië om het koel te houden is niet nodig), vlees braden op je bbq, in je T-shirt naar de wc wandelen of buitenspelen. Temperaturen tussen de 10-12 graden celsius deren de IJslander blijkbaar niet. Al starten ze 's ochtends wel traag op, de avonden waarin het tot een uur of tien licht is brengen ze veel buiten door, ook kinderen gaan hier voor onze begrippen laat naar bed. Niemand ligt er eerder in dan Bart en Rik, maar die slapen rustig tot 8 uur door, dus ze zullen het wel nodig hebben. Wij brengen relatief veel tijd in de camper door. Gelukkig liggen Bart en Rik graag boven te lezen, ds'en of luieren, zodat we er allemaal nog redelijk inpassen. Natuurlijk is het ook wel eens te krap. Maar tot nu toe kunnen we gelukkig elke dag lekker wandelen, stenen scheren over het strand, op basaltkolommen klauteren. En op zoek naar schatten die we met de GPS opsporen: Het Monster van IJsland is vrijdag 9 augustus onze 500^e cache.

Foss fatigue?

 

Na 2 weken in IJsland zijn we de tel al kwijt van de hoeveelheid watervallen die we inmiddels gezien hebben. De namen zijn hier toch al moeilijk uit te spreken en te onthouden, met al die aparte letters, maar het zijn er ook nog eens een heleboel. Het water wordt vanuit de talloze gletsjers stevig aangevoerd. De mannen startten al snel na de aankomst, maar ik pakte de draad pas op in Thingvellir met de Oxararfoss. Niet zo hoog, maar toch leuk om er even naartoe te klimmen. De volgende ochtend genoten we in een stormachtige omgeving van de Gullfoss: breed, in meerdere niveaus en voorzien van een waterval, de favoriet van Hans tot nu toe. Mijn favoriet was de waterval achter onze camping bij Seljalandsfoss: de Gljufrafoss die je via een smalle kloof kunt bereiken, maar niet zonder droog te blijven! Met Bart ben ik achter de Seljalandsfoss door gelopen in onze regenpakken in opdracht van een geocache en ook ben ik bij de Skogafoss helemaal omhoog geklauterd om een cache te zoeken. De mannen waren hier op hun heenweg al geweest, met een strakblauwe lucht, dus vonden het nu te min om de auto te verlaten. Ook de Fjadrarglufur laten Rik en Bart liggen, maar Hans en ik klauteren veilig over het gemarkeerde wandelpad naar boven en zien de rivier onder ons kronkelen als een slang met aan het eind nog een leuk watervalletje. In de tuin van een boerderij klauteren Bart en ik nog naar Foss a Sidu over enorme rotsen, maar we raken toch wat waterval moe zo langzamerhand. De Stigafoss zien we vanaf de snelweg en de Svartifoss waar we 2 uur voor moeten lopen gaat het niet worden deze reis. Bij de Giant Kettles heeft de rivier een leuk watervalletje voor ons in petto, dat enorme ketels in de rivier heeft gesleten door de eeuwen heen. Inmiddels heeft het zonnetje plaatsgemaakt voor miezer en zware bewolking en dan oogt het toch allemaal net iets minder. Voorlopig zijn de Hengifoss met zijn 160m hoogte en de Litlanessfoss die versierd is met prachtige basaltkolommen de laatste watervallen, maar er kunnen er natuurlijk nog altijd een paar volgen.

Lang weekend

 

Er is maar een plaats waar je als jongere wilt zijn tijdens het eerste weekend van augustus: Westmanneneiland. Met de boot of het vliegtuig gaan de jongeren vanuit Reykjavik en andere plekken massaal feestvieren. Natuurlijk met een blikje bier in de ene hand en een peuk in de andere. De dames in een dikke strakke zwarte legging boven geiten wollen sokken en stevige schoenen, dikwijls afgemaakt met een dikke Noorse trui en zelfs een kekke wollen muts. De heren gewoon in spijkerbroek, in de sportschool getrainde torso voorzien van tatoeages en natuurlijk ook met een blik bier in de hand. Ook zij dragen rustig een Noorse trui, maar sommigen wagen zich in het zonnetje zelfs in een hemdje dat in Spanje niet zou misstaan bij temperaturen boven de 30 graden. Voorzien van heel veel bier, een tentje, slaapzak, matje en rugzakje is het een grote ontmoetingsplaats. Zoveel mensen wonen er niet op IJsland – zo'n 300.000 dus je komt al snel bekenden tegen. Rond 16u begint de DJ met zijn dampende muziek. Tot die tijd slenter je dus door Heimay, het enige plaatsje op het eiland, op zoek naar meer bier, pizza of een pylsur med ollu – een complete hotdog dus. De camping is het centrum van het feest, compleet met grote feesttenten, bars etc. Dus wij zijn blij dat we een dagtochtje maken. Ver van alle bezoekers staan wij na een fikse wandeling over het hele eiland oog in oog met de papegaaiduikers. Niet een, niet honderd, maar duizenden. Er blijken zo'n 1,3 miljoen vogels op dit eiland en de eilanden hier vlakbij te wonen! En dat terwijl er jaarlijks zo'n 100.000 gevangen worden voor consumptie en er ook eieren geraapt worden. Er zijn er gelukkig nog een heleboel over en ze fladderen rond, duiken af en toe naar een visje of zwemmen in zee. Daar duikt ook een zeehond op, dus onze dag kan niet meer stuk. We overnachten bij de Selfoss waterval en eten zelf ook een hotdog, alleen het biertje ontbreekt nog.

Zwemmen in IJsland

 

Elke stad en elk dorp in IJsland hoe klein ook heeft wel een zwembad. De meeste zijn gewoon buitenbaden. Gek? Je zou denken van wel met gemiddelde temperaturen van 14-16 graden Celsius in de zomer en meestal veel wind. Toch gaan de IJslanders graag naar het zwembad. Het water is dan ook heerlijk warm. En als je het grote 25 of zelfs 50 meter bad te koud vindt, zijn er altijd nog hot-pots. Maar om er te komen, dat is een verhaal apart. Bij de ingang kun je betalen – vaak zijn kinderen tot en met 12 gratis, en meteen je schoenen achterlaten. Bij de mannen- respectievelijk vrouwenkleedruimtes kleed je je uit. Met je zwembroek of bikini en handdoek in de hand loop je door naar de douche. Daar staat met plaatjes aangegeven dat je je goed met zeep moet wassen: oksels, schaamstreek en voeten. Dan kun je alsnog in je badkleding en ren je snel naar buiten het warme water in. Een bewolkte dag is geen enkele reden voor een IJslander om niet te zwemmen. Een forse windkracht 5 tot 6 ook niet en baby's gaan ook gewoon mee. In het bad liggen altijd ballen of ander speelgoed klaar, maar je kunt ook gewoon baantjes trekken. Als je helemaal gerimpeld bent is het tijd om je aan te kleden, maar na het douchen kleed je je uit en droog je je eerst helemaal af voordat je naar de kleedruimte mag lopen om je aan te kleden. Het is even wennen, maar het heeft ook voordelen: je broekspijpen hangen in elk geval nooit in het water en je sokken kun je rustig droog aantrekken. Kortom wij hebben inmiddels 3 zwembaden bezocht en er gaan er vast nog meer volgen.